Co model potrafi znaleźć

Goryczak żółciowy — nie truje, ale jeden owocnik psuje cały garnek. Rurki goryczaka są brudnoróżowe (borowika białe, potem żółtozielone), a na trzonie ma ciemną, grubą siateczkę.

Skraje starszych borów i pod pojedynczymi dębami wśród sosen. Lubi miejsca z mchem, nie z trawą.

Ten sam goryczak co przy borowiku. Podgrzybek tęgoskórowy rośnie na tęgoskórach i jest chroniony częściowo — zostaw go.

Bory i bory mieszane, także pod dębami i bukami. Wychodzi wcześniej i trzyma się dłużej niż borowik.

Goryczak żółciowy, jak przy pozostałych rurkowych. W polskich lasach nie ma śmiertelnie trującego grzyba rurkowego.

Żyźniejsze siedliska niż podgrzybek brunatny — lasy mieszane z dębem i bukiem.

Pomyłki tylko w obrębie maślaków, wszystkie pospolite są jadalne.

Młodniki i uprawy sosnowe, pobocza dróg leśnych, miejsca nasłonecznione. Śluzowatą skórkę trzeba obrać — u części osób inaczej szkodzi.

Pod modrzewiem rośnie też maślak trydencki, objęty OCHRONĄ ŚCISŁĄ — jego zbiór jest zakazany. Ma ceglastopomarańczowe pory i mocno łuskowaty trzon.

Wyłącznie pod modrzewiem, także pojedynczym w nasadzeniu. Jedyny gatunek w katalogu, który zapala się na modrzewiu.

Pomyłki tylko z innymi maślakami, bez konsekwencji.

Ubogie, piaszczyste bory z wrzosem. Szczytuje w październiku, wyraźnie później niż maślak zwyczajny.

Maślaczek pieprzowy — niejadalny, nie trujący. Skórka maślaka pstrego jest kosmkowato-filcowata, nie śluzowata.

Bory, także wilgotne — jedyny maślak, który sensownie obsługuje siedliska wilgotne.

Praktycznie zerowe. W Polsce nie ma trującego koźlarza — cały rodzaj jest jadalny.

Wszędzie tam, gdzie jest brzoza, nawet pojedyncza wśród sosen. Wilgotne obniżenia i rowy.

Lisówka pomarańczowa — niejadalna, powoduje dolegliwości żołądkowe. Kurka ma grube, rzadkie, rozwidlone FAŁDY zbiegające na trzon, w kolorze kapelusza; lisówka prawdziwe blaszki, cienkie i gęste, łatwo odchodzące.

Mszyste skraje i skarpy, często gromadnie w tych samych miejscach co rok. Szukaj w mchu, nie w igliwiu.

Mleczaje z BIAŁYM, piekącym mleczkiem — wełnianka i mleczaj rudy — powodują silne wymioty. Mleczko rydza jest pomarańczowe. Białe mleczko oznacza, że to nie rydz.

Młode sośniny i skraje starszych borów, gleby wapienne. Rusza dopiero po ochłodzeniu gleby poniżej 14 °C.

Ten sam test co przy rydzu: mleczko pomarańczowe, z czasem zielenieje — dobre. Mleczko białe i piekące — to nie ten gatunek.

Świerczyny i domieszki świerka, w tym w górach. To jest ten, którego ludzie nazywają rydzem świerkowym.

Rodzaj Tricholoma ma gatunki trujące. Zielonka nie ma pierścienia ani pochwy, ma siarkowożółte blaszki i żółty trzon, i rośnie w suchych borach na piasku — inaczej niż muchomor sromotnikowy, który trzyma się dębów i buków.

Suche bory sosnowe na piasku, późną jesienią. Często zagrzebana, widać tylko wypiętrzone igliwie.

Ryzyko średnie i trzeba to powiedzieć wprost. Rodzaj Tricholoma ma gatunki trujące — gąskę ziemistoblaszkową, pieprzną i siarkową. Niekształtna ma szary, promieniście włókienkowaty kapelusz i biało-szare blaszki z żółtawym odcieniem.

Suche bory sosnowe, listopad. Najpóźniejszy gatunek w katalogu — bywa spod pierwszego śniegu.

Brak realnego sobowtóra. Czarny lejek bez blaszek — nic trującego w Polsce tak nie wygląda.

Buczyny i grądy, w ściółce liściastej, najczęściej w bezodpływowych zagłębieniach terenu. Rośnie kępami i jest trudny do wypatrzenia — szukaj wzrokiem przy ziemi, nie z góry.

Praktycznie zerowe. Pod kapeluszem ma KOLCE zamiast blaszek czy rurek i nic trującego w Polsce tak nie wygląda.

Lasy mieszane i liściaste, często w szeregach albo kręgach. Nie robaczywieje.

Brak trującego sobowtóra — wygląda jak gąbka morska u podstawy sosny. Siedzuń dębowy rośnie przy dębach i też jest jadalny.

U odziomka starych sosen, tej samej co rok. Poraża korzenie żywych drzew, więc nie szukaj go w ściółce — szukaj przy pniu.